HOT NEWS
Ακαδημία Ολυμπιακού Λεχαίου
ΟΠΑΠ Καρυώτης
Elia Promote
Σχολή Τερματοφυλάκων

Facebook

YouTube

Σιουρούνης - Τζάμια - Κρύσταλλα
Γιαννακόπουλος
Θεοχάρης
Cafe Sueno
Ανθοτεχνική
Καπετάνος
Κασκαντάμης Παναγιώτης - Λογιστικά Φοροτεχνικά
Κασκαντάμης Παναγιώτης - Λογιστικά Φοροτεχνικά
Αυρα

Relax

Αφιερώματα

 Τα όνειρα και τα θεμέλια μιας λαμπρής καριέρας, ξεκίνησαν από τις αθλητικές εγκαταστάσεις του «ΑΟ Αθανάσιος Διάκος», κάπου στη Λαμία. Από πολύ μικρή, μπήκε στον αθλητισμό, έδειξε σύντομα πως είναι... γεννημένη γι΄ αυτό, ενώ μόλις στα 15 της χρόνια, έλαβε μέρος σε διεθνείς αγώνες, με τα όνειρά της να παίρνουν σάρκα και οστά.

Ο λόγος για τη Νίκη Μπακογιάννη. Μια αθλήτρια που έγραψε τη δική της ιστορία στον ελληνικό αθλητισμό, όταν το 1996 στους Ολυμπιακούς της Ατλάντα, κατάφερε να «σπάσει» κάθε προσωπικό και όχι μόνο ρεκόρ, καθώς πέρασε το 2.03 στο άλμα εις ύψος και βρέθηκε μια ανάσα από το χρυσό μετάλλιο. Η Κονσταντίνοβα έφτασε ακόμα και το 2.05, με τη Μπακογιάννη να κατακτά τελικά το αργυρό μετάλλιο. Η συγκεκριμένη επίδοση, γράφτηκε στο βιβλίο Γκίνες, αφού ξεπέρασε κατά 33 ολόκληρα εκατοστά το ύψος της, κάτι που από μόνο του αποτελούσε τεράστια υπέρβαση.

 

10953248 10203017034221346 5378273066758987467 n

Η επιστροφή στην Ελλάδα, της επιφύλασσε μια υποδοχή που δεν θα μπορούσε να φανταστεί ποτέ. Η πρώτη φορά που πήρε μέρος σε Ολυμπιακούς Αγώνες, ήταν το 1992 στη Βαρκελώνη, ενώ βρισκόταν και σε αυτούς του Σύδνεϋ (2000), χωρίς όμως να μπορέσει να προκριθεί στον τελικό.

Η Νίκη Μπακογιάννη είκοσι χρόνια μετά τη μεγάλη επιτυχία της Ατλάντα θυμάται τις μαγικές εκείνες στιγμές, την υποδοχή που τους επεφύλαξαν, όλα όσα έζησε γενικά στην καριέρα της, αλλά και τι σκέφτεται να κάνει από εδώ και πέρα.

Ήταν προσωπική επιλογή η αποχή από τα ΜΜΕ; Οσο και να ψάξει προσωπικά σας υλικό κάποιος, δύσκολα θα βρει συνεντεύξεις σας, δύσκολα μπορεί να μάθει πράγματα για τη Νίκη Μπακογιάννη.

«Εγιναν πολλά στην προσωπική μου ζωή και έπρεπε να μείνω μακριά από κάποια πράγματα. Επίσης, έχω και δύο παιδιά, τα οποία μπορεί πλέον να μεγάλωσαν, όμως τότε δεν υπήρχε ο χρόνος για να ασχοληθώ με άλλα πράγματα, εκτός της οικογένειάς μου και του αθλητισμού. Γενικότερα όμως, ήταν μια στάση ζωής. Οταν μιλάς δημόσια, πολλά πράγματα μπορούν να παρεξηγηθούν ή να κουράσουν, κάτι που προσωπικά δεν μου άρεσε ποτέ. Αυτό που με ενδιαφέρει, είναι πως ό,τι λέω, θα πρέπει να μεταφέρεται στον κόσμο αυτούσιο, χωρίς παραλλαγές, χωρίς διαφορετικές μεταφράσεις. Είμαι της άποψης, ότι όσα λέω, θα πρέπει να είναι προσωπικές μου δηλώσεις και όχι απόψεις του εκάστοτε δημοσιογράφου».

Ποια τα συναισθήματά σας μετά την τεράστια επιτυχία στην Ατλάντα; Η Ελλάδα παρακολούθησε με κομμένη την ανάσα την προσπάθειά σας και έπειτα, το αργυρό μετάλλιο ήταν αυτό που έμεινε και κοσμεί μέχρι σήμερα την παρακαταθήκη του ελληνικού αθλητισμού.

«Εχουν περάσει 20 ολόκληρα χρόνια από τότε. Πριν πάω στους Ολυμπιακούς αγώνες, στόχος μου ήταν να περάσω στον τελικό. Οταν το κατάφερα, κατά τη διάρκεια του αγώνα ήμουν επικεντρωμένη, στο να καταφέρω να μπω στην οκτάδα και έπειτα στην εξάδα. Μόλις έφτασα ως εκεί και είδα ότι βρίσκομαι σε καλή κατάσταση, σκέφτηκα πως μπορώ να διεκδικήσω ένα μετάλλιο. Προσπάθησε πολύ και στο τέλος τα κατάφερα. Το καλό μου, ήταν ότι όσους στόχους και αν έβαλα, τους πέτυχα και μάλιστα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Αυτό λειτούργησε θετικά για εμένα, διότι όλο αυτό, μου έδινε την αίσθηση πως είμαι ικανή για την υπέρβαση. Οι Ολυμπιακοί αγώνες, ήταν η πραγματοποίηση ενός από τα όνειρά μου. Οταν ξεκίνησα τον αθλητισμό, δεν σκέφτηκα ποτέ ότι θα έφτανα να πάρω μετάλλιο. Πάντα είχα στο μυαλό μου ότι θέλω να πετύχω πράγματα στον αθλητισμό, αλλά πάντα ανέβαινα σταδιακά και όχι γρήγορα. Ο άνθρωπος που με στήριξε σε όλη αυτή την προσπάθεια για τρία χρόνια και με τον οποίο πήρα δύο μετάλλια, ήταν ο προπονητής μου, Γιάννης Κουτσογιάννης. Είχαμε τρομερή χημεία και αυτό ήταν το συστατικό της επιτυχίας».

bakogianni 2

Οι σχέσεις σας με τη Στέφκα Κονσταντίνοβα πώς είναι; Είδαμε ότι είχατε και μια συνάντηση πριν από λίγες ημέρες.

«Με τη Στέφκα μας συνδέει η φιλία, από πολύ παλιά, πριν από τους Ολυμπιακούς. Συναντηθήκαμε για πρώτη φορά σε Βαλκανικούς Αγώνες στην Αθήνα, πριν από περίπου 30 χρόνια. Δεν αναπτύξαμε τότε όμως φιλία, αλλά εγώ τη θαύμαζα, διότι για μένα ήταν πρότυπο αθλήτριας και σε επίπεδο τεχνικής, αλλά και σαν άνθρωπος. Στην πορεία όμως, επειδή άρχισε να έρχεται πολύ συχνά στην Ελλάδα και συναντιόμασταν σε αγώνες, είχαμε αναπτύξει και σχέσεις, ήρθαμε πιο κοντά. Την τελευταία φορά που συναντηθήκαμε μετά από αρκετά χρόνια, μου είπε ότι αν είχα κάνει εγώ το 2.05, ίσως είχα φτάσει σε παγκόσμιο ρεκόρ».

Ποιος θεωρείτε πως ήταν ο βασικός λόγος που δεν καταφέρατε να ισοφαρίσετε το 2.05;

«Για μένα, είναι θέμα προπόνησης και στατιστικής. Έφτασα να κάνω το 2.03, μετά από πολλές προσπάθειες στον αγώνα (ήταν το 13ο άλμα) και όπως έχει δείξει η στατιστική, είναι δύσκολο να επαναληφθεί νέο ρεκόρ έπειτα από τόσες προσπάθειες. Ίσως και να κατάφερνα να το περάσω, αλλά με διαφορετική προπόνηση από αυτή που είχα κάνει. Επίσης, θα έπρεπε να είχα περάσει το μεγάλο φράγμα των 2 μέτρων τουλάχιστον δύο φορές σε αγώνες, το οποίο είναι ιδιαίτερα σημαντικό».

Το γεγονός πως θεωρείστε από τις κοντές, έπαιξε σημαντικό ρόλο στο πόσο ψηλά μπορέσατε να φτάσετε. Θα μπορούσατε να πάτε ακόμα ψηλότερα αν το ύψος σας ήταν μεγαλύτερο;

«Είναι όλα μέσα στο μυαλό. Μπορεί να θεωρούμαι από τις κοντές, όμως είχα προσόντα όπως η εκρηκτικότητα, η ελαστικότητα, η ταχύτητα, που ίσως κάποια ψηλή αθλήτρια να μην είχε. Όπως μου είχε πει και ένας Γερμανός προπονητής, το συγκεκριμένο άθλημα βασίζεται στην τεχνική, στη δύναμη και την ταχύτητα, διότι θεωρείται κυρίως δρομικό και όχι αλτικό».

Έχετε λάβει μέρος σε τρεις Ολυμπιακούς αγώνες. Ξεχωρίζετε κάποια διοργάνωση;

«Θεωρώ πως η καλύτερη ήταν στην Ατλάντα. Όχι επειδή πήρα μετάλλιο, αλλά γιατί πάντα κοιτάζω και τις συνθήκες διαβίωσης σε μια τέτοια διοργάνωση. Είναι σημαντικό το που μένεις, το που ξεκουράζεσαι, αν υπάρχουν άνετοι χώροι. Συνήθως, στους Ολυμπιακούς αγώνες οι εγκαταστάσεις είναι για λίγες ημέρες, οπότε σίγουρα δεν έχουν άριστη ποιότητα. Στην Ατλάντα όμως, τα πράγματα ήταν διαφορετικά, διότι μέναμε σε διαμερίσματα, μέσα σε συγκροτήματα που χρησιμοποιούσαν φοιτητές.

Τα συναισθήματά σας κατά την επιστροφή στην Ελλάδα, έχοντας το αργυρό μετάλλιο. Πώς είναι να ζει ένας αθλητής τέτοιες στιγμές;

«Δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι του Ολυμπιακούς Αγώνες, τους γέννησε η Ελλάδα. Μπορεί στα σχολεία να μη διδάσκεται η ιστορία τους, όμως όλοι γνωρίζουμε πως είναι το μοναδικό γεγονός παγκοσμίως, το οποίο ισχύει κανονικά μέχρι και σήμερα, του οποίου οι ρίζες είναι ελληνικές. Ήταν μια περίοδος, όπου ο ελληνικός αθλητισμός πέτυχε πράγματα και ήταν κάτι που κόσμος το ήθελε, το είχε ανάγκη και αυτό φάνηκε. Με τις επιτυχίες που ήρθαν, δεν ανέβηκε μόνο ο ελληνικός αθλητισμό, δεν ακούστηκε μόνο ο Εθνικός Ύμνος, δεν σηκώθηκε μονάχα η ελληνική σημαία, αλλά ανέβηκε ένας ολόκληρος λαός. Όλο αυτό, το νιώσαμε. Ο κόσμος ήθελε να το γιορτάσει μαζί μας γι’ αυτό και ξεχύθηκαν όλοι στους δρόμους, γι’ αυτό και όταν φτάσαμε στο παλιό αεροδρόμιο, κάναμε να πάμε στους Στύλους του Ολυμπίου Διός, έξι ολόκληρες ώρες. Είναι στιγμές που μένουν χαραγμένες στις μνήμες όλων. Ο αθλητισμός, είναι ένα από τα ελάχιστα μέσα που ανεβάζουν τον πολιτισμό, που ενώνει τους λαούς».

11001934 10203017025181120 5413427882940828002 n

Πριν φτάσετε στους Ολυμπιακούς και πριν γίνει αυτό το απίστευτο ρεκόρ, είχατε δουλέψει στις προπονήσεις πάνω σε τόσο μεγάλο ύψος;

«Όχι, στις προπονήσεις είχα κάνει ως 1.95 και αυτό γιατί με ενδιέφερε να δουλέψω πολύ επάνω στο τεχνικό κομμάτι στην προπόνηση και όχι στο πόσο ψηλά μπορώ να φτάσω. Στους αγώνες βέβαια, οι συνθήκες είναι διαφορετικές και για αυτό έφτανα ψηλότερα, καθώς εκείνη την ώρα, ενεργοποιούσα όλα τα χαρίσματά μου και ξεπερνούσα περίπου 10 πόντους τα άλματα που έκανα στις προπονήσεις».

metallio

Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας. Δεν λάβατε μέρος, αλλά με έναν ξεχωριστό τρόπο, θελήσατε να βρεθείτε μέσα σε αυτή την τεράστια γιορτή. Πώς νιώσατε, ακόμα και αν αυτή τη φορά, δεν βρεθήκατε ως αθλήτρια στον αγωνιστικό χώρο;

«Ήθελα πολύ να αγωνιστώ μέσα στην Ελλάδα, ήταν ένα από τα όνειρά μου, αλλά όπως είπα και πριν, η οικογένεια και το μεγάλο χρονικό διάστημα αποχής από τις προπονήσεις, δεν μου επέτρεπε κάτι τέτοιο. Ακόμα και με έναν διαφορετικό τρόπο πάντως, μπήκα με τη σημαία των ολυμπιακών κύκλων στο στάδιο, έτρεξα και άναψα τη φλόγα στην Ακρόπολη. Για μένα, αυτές είναι δυνατές στιγμές που σε αγγίζουν».

athlitismos 7

Υπάρχει το βάρος – σε μια αθλήτρια του βεληνεκούς σας – της ελληνικής σημαίας, του εθνόσημου, το οποίο σας συνοδεύει στις μεγάλες διοργανώσεις;

«Φυσικά και υπάρχει. Είναι τεράστιο βάρος το να εκπροσωπείς μια χώρα και πόσο μάλλον, όταν αυτή είναι η Ελλάδα, η οποία έφερε τους Ολυμπιακούς Αγώνες και βρίσκεται χαραγμένη με κεφαλαία γράμματα στην ιστορία του αθλητισμού. Αυτό το συναίσθημα, το ένιωσα και εγώ. Ήταν τόσο βαρύ, που τελικά δεν μπόρεσα να αντεπεξέλθω σε κάποια φάση. Παρά το γεγονός πως έκανα σωστή προετοιμασία για να εμφανιστώ έτοιμη στο 100% και να κερδίσω, εγκεφαλικά και ψυχολογικά, δεν ήμουν καλά και αυτό μου στοίχησε. Βέβαια, για να αποφύγεις τέτοιες καταστάσεις, θα πρέπει κάποιος να σε έχει στηρίξει πάνω σε αυτό το κομμάτι, κάτι που εγώ δεν είχα. Όταν κάτι δεν σου έχει ξανά συμβεί στο παρελθόν, θα πρέπει κάποιος να σου το εξηγήσει».

10256144 10203017026901163 1042307402588327192 n

Φαίνεται πως τα τελευταία χρόνια, υπάρχει μια πτώση στις επιτυχίες στους Ολυμπιακούς αγώνες. Πού θεωρείτε ότι οφείλεται αυτό;

«Είναι οι φουρνιές αθλητών. Η δική μου φουρνιά είχε και την τύχη να φέρει μετάλλια. Δεν είναι μεγάλος γενικά ο όγκος των αθλητών που βγάζουμε και οι οποίοι θα κυνηγήσουν το ολυμπιακό μετάλλιο. Εξάλλου, δεν είναι καθόλου εύκολο για έναν αθλητή. Χρειάζονται πολλά χρόνια αναμονής, τις περισσότερες φορές, ώστε να καρποφορήσουν οι αγώνες που έχει δώσει. Σε γενικές γραμμές πάντως, η Ελλάδα φέρνει επιτυχίες, αν και αυτές δεν είναι συχνές. Για να συνεχίσει όμως, θα πρέπει να υπάρχει οργάνωση στις υποδομές. Αν δεν βγαίνουν νέα ταλέντα με όρεξη και ταλέντο για κάτι τέτοιο, δεν μπορούμε να πάμε μπροστά. Οι σύλλογοι που υπάρχουν, κάνουν προσπάθειες πάνω σε αυτό το κομμάτι. Σημαντικό ρόλο, παίζει και ο τρόπος ζωής της νέας γενιάς. Έχουν αλλάξει οι καιροί. Εμείς μεγαλώσαμε αλλιώς, μέσα στον αθλητισμό, δίπλα στα γήπεδα. Ήρθαμε από την επαρχία οι περισσότεροι. Είχαμε μάθει να ζούμε μέσα στον αθλητισμό και όχι σε άλλα πράγματα. Είμαι αισιόδοξη πάντως και πιστεύω πως θα έρθουν επιτυχίες τα επόμενα χρόνια, διότι υπάρχουν άνθρωποι που αγαπούν αυτό που κάνουν».

Το 1989 και το 1996, αναδειχθήκατε ως η κορυφαία Ελληνίδα αθλήτρια από τον στα βραβεία του ΠΣΑΤ. Ήταν μια ακόμα επιβράβευση για την προσπάθεια που είχατε καταβάλει;

«Είναι μεγάλη τιμή για έναν αθλητή, κάθε βράβευση για τα όσα έχει πετύχει. Το 1996, ήρθε έπειτα από τις όμορφες στιγμές που έζησα στους Ολυμπιακούς της Ατλάντα, αλλά και τα όσα διαδραματίστηκαν κατά την επιστροφή της αποστολής στην Ελλάδα, οπότε ήταν ένα βραβείο, το οποίο δεν είχα το χρόνο για να καταλάβω τη μεγάλη αξία που είχε. Το 1989 τώρα, οι ελληνικές επιτυχίες στον αθλητισμό, ήταν μηδαμινές. Εκείνη τη χρονιά, έκανα κάποια καλά άλματα πάνω από το 1.90, ενώ – αν θυμάμαι καλά – είχα αναδειχθεί μέσα στις 20 κορυφαίες αθλήτριες παγκοσμίως».

images

Ολοκληρώσατε την καριέρα σας στον Ολυμπιακό. Παράλληλα, είχαν έρθει στον κόσμο τα δύο σας παιδιά. Άλλαξαν τα πράγματα για εσάς από εκεί και πέρα;

«Ολοκλήρωσα την καριέρα μου στον Ολυμπιακό, ενώ είχα γεννήσει τα δύο παιδιά και έχοντας ένα μεγάλο χρονικό διάστημα απραξίας από τον αθλητισμό. Ξανά μπήκα στους αγωνιστικούς χώρους, έπειτα από ένα χρόνο προπονήσεων έφτασα να κάνω περίπου 1.87, αλλά το γεγονός πως είχα σταματήσει για τέσσερα χρόνια, έπαιξε το ρόλο του. Θεωρώ ότι θα μπορούσα να είχα κάνει και περισσότερο, όμως στη συνέχεια τραυματίστηκα και τα παράτησα. Ήταν μεγάλη η κούραση που είχα υποστεί και δεν μπορούσα να αντεπεξέλθω σε όλες τις υποχρεώσεις. Είχα φτάσει και σε μια ηλικία, όπου οι αντοχές ήταν μειωμένες, όπως και η όρεξή μου για να κάνω ένα τόσο δύσκολο restart».

Υπάρχει ένα στάδιο στην Καλαμάτα, στο οποίο έχει δοθεί το όνομά σας. Πως νιώθετε για αυτό; Το επισκέπτεστε;

«Είναι ένα μικρό στάδιο, ναι. Κανονικά θα έπρεπε να υπήρχε στη Λαμία κάτι τέτοιο, αλλά εκεί τώρα θα κατασκευαστεί. Πήγαινα για αρκετά χρόνια στην Καλαμάτα, γνωρίζομαι με αρκετούς ανθρώπους και με πρωτοβουλία του ξενοδοχείου «Elite» όπου βρίσκεται και το στάδιο, αλλά και με τη βοήθεια του Πέτρου Παπαδόπουλου, ενός ανθρώπου που ασχολήθηκε ενεργά με το στίβο, καθώς πήρε τον «Α.Ο. Ακρίτας» που ήταν ομάδα βόλεϊ και πρόσθεσε με επιτυχία το στοιχείο του στίβου, φτιάχτηκε το αθλητικό αυτό κέντρο. Όταν μου έγινε η πρόταση για το όνομα, δέχθηκα χωρίς δεύτερη σκέψη, διότι είναι κάτι ιδιαίτερα τιμητικό. Έχω επισκεφθεί αρκετές φορές το προπονητικό αυτό κέντρο, έχω παρακολουθήσει από κοντά τα παιδιά να κάνουν την προπόνησή τους. Δεν έχει σημασία το επίπεδο που μπορεί αν φτάσει το κάθε παιδί, αλλά και μόνο το γεγονός πως μπήκε στη διαδικασία να γυμναστεί».

4782e61929e852d1cbbbbebe70425508 L

Το άλμα εις ύψος, σε τί επίπεδο θεωρείται πως βρίσκεται αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα;

«Υπάρχουν κάποιες κοπέλες, οι οποίες κινούνται σε αμιγώς ελληνικά στάνταρ. Δεν θα έλεγα ότι έχουν επιδόσεις πολύ μεγάλες, αλλά εύχομαι να ανέβουν επίπεδο, μέσα από δουλειά, υπομονή και επιμονή στο στόχο τους».

Είστε και ενεργό μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ολυμπιονικών. Πώς τα βλέπετε τα πράγματα σε αυτό τον τομέα;

«Μου αρέσει να ασχολούμαι και με το σύλλογο. Είμαστε αρκετά δραστήριοι τελευταία και αυτό είναι πολύ όμορφο. Συμμετέχουμε σε πολλά προγράμματα και ο κόσμος δείχνει τη διάθεση να μας ακούσει. Οι ομιλίες μας δεν έχουν να κάνουν μόνο με τον αθλητισμό, αλλά και με άλλα σοβαρά ζητήματα. Όταν ομιλητής είναι ένας Ολυμπιονίκης, τότε τα λόγια παίρνουν μεγαλύτερη αξία για ένα παιδί.

Ποια είναι τα σχέδιά σας για το μέλλον; Με τί σκέφτεστε να ασχοληθείτε από εδώ και πέρα;

«Τη δεδομένη χρονική στιγμή, ασχολούμαι με την αυτογνωσία του αθλητή και όχι μονάχα στο καθαρά τεχνικό και φυσικό κομμάτι. Αυτό μου αρέσει, το δουλεύω περίπου 25 χρόνια τώρα, σπουδάζω και παίρνω γνώσεις ώστε να τις μεταδώσω. Ασχολούμαι με την προπονητική, ενώ είμαι και Επισμηναγός της Ελληνικής Αεροπορίας. Επίσης, στα επόμενα σχέδια μου, είναι η ίδρυση ενός αθλητικού συλλόγου που θα έχει να κάνει με το στίβο και αργότερα με περισσότερα αθλήματα. Ακόμα, θέλω να ασχοληθώ με προγράμματα της Ολυμπιακής Εθνικής Ακαδημίας, σχετικά με την ολυμπιακή παιδεία και τις ολυμπιακές αξίες, με συχνές επισκέψεις σε σχολεία, κυρίως παραμεθόριων περιοχών.

Τι εστί για εσάς η έννοια «αθλητισμός»;

«Αθλητισμός σημαίνει πως βάζω στόχους τόσο σε αυτό που κάνω, αλλά και στη ζωή μου γενικότερα. Βάζω στόχους και προσπαθώ με κάθε τρόπου να τους πετύχω. Ο αθλητισμός είναι ένα μεγάλο σχολείο για πολλά πράγματα. Προσωπικά, από τον αθλητισμό κέρδισα πολλά. Αθλητισμός είναι η αυτογνωσία. Μέσα από τον αθλητισμό, μαθαίνεις τον εαυτό σου. Ακόμα και οι πρόγονοί μας, έκαναν ό,τι έκαναν στον αθλητισμό, για συγκεκριμένο λόγο με συγκεκριμένο σκοπό. Πίστευαν, ότι μέσα από την ποίηση, τη μουσική, τη ζωγραφική, από όλες τις τέχνες, γενικότερα, και ο αθλητισμός συμμετείχε στην ανάπτυξη του ανθρώπου. Ήρθαμε στον κόσμο αυτό, για να κάνουμε κάποια πράγματα και όχι απλά για να φάμε, να πιούμε και να φύγουμε. Ήρθαμε για να εξελιχθούμε ως άνθρωποι, να γαληνέψουμε τις ψυχές μας και να ξέρουμε που βαδίζουμε».

Κλείνοντας, γιατί επιλέξατε το άλμα ει ύψος;

«Το επέλεξα, γιατί ένιωθα ελεύθερη. Ή μάλλον έτσι έλεγα τότε που ήμουν μικρή, έτσι αισθανόμουν. Έπειτα από χρόνια όμως, το έψαξα αρκετά. Η ελευθερία για μένα λοιπόν, δεν είναι ότι απλά είμαι ελεύθερη και όχι καταπιεσμένη και εγκλωβισμένη σε κάτι. Ελευθερία σημαίνει πως ζω κάτι με την ψυχή μου. Σημαίνει έρωτας. Και έρωτας, σημαίνει πως ό,τι και αν κάνω, θα πρέπει να νιώθω έρωτα στην ψυχή μου.

Συνέντευξη: Δημήτρης Μανωλάκης - Αντώνης Σουκαράς

Επιμέλεια: Aντώνης Σουκαράς

Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 17 Μαρτίου 2016 17:11

Ως αθλήτρια πάντα ήθελε να είναι πρώτη και το κατάφερε, ως μητέρα είναι εξαιρετική και έχει δημιουργήσει μια υπέροχη οικογένεια, ενώ σαν πρόεδρος των Ελλήνων Ολυμπιονικών, έχει βοηθήσει των σύλλογο να γίνει πολύ πιο ενεργός, να συμμετέχει σε πολλές κοινωνικές εκδηλώσεις, αλλά και να προσπαθεί να μεταλαμπαδεύσει την έννοια του αθλητισμού και όχι μόνο, σε μικρούς και μεγάλους.

Ο λόγος φυσικά για την Βούλα Κοζομπόλη, την οποία συναντήσαμε στα γραφεία του Συλλόγου Ελλήνων Ολυμπιονικών, που στεγάζονται στο Υπουργείο Παιδείας και μας μίλησε για τη ζωή της, αλλά και για τις σκέψεις τις για το μέλλον.

Όσα έζησε στους Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας, όπου και κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο με την εθνική ομάδα πόλο, αλλά και την όχι καλή πορεία 4 χρόνια αργότερα στο Πεκίνο, ήταν λίγα μόνο από αυτά που μας εξιστόρησε.

Άνθρωπος που όπως είπε, πάντα ήθελε να μάχεται για να είναι πρώτη, δούλεψε πολύ στη ζωή της για να τα καταφέρει και μάλιστα πριν από λίγο καιρό, τιμήθηκε από τη ΔΟΕ με το βραβείο «Γυναίκα και Αθλητισμός 2015», το οποίο όπως είπε είναι μετά το μετάλλιο στην Αθήνα η σημαντικότερη διάκρισή της.

Αναφέρθηκε στο τι μπορούμε να περιμένουμε από την Εθνική πόλο των γυναικών, στην προσπάθεια που κάνει για την πρόκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο, αλλά και στη γενικότερη κατάσταση στον αθλητισμό της χώρας.

untitled-1654

Η Βούλα Κοζομπόλη όμως είναι και μια εξαιρετική μητέρα, η οποία αν και σχεδόν όλη την ημέρα είναι στο τρέξιμο, κυρίως λόγω της θέσης της προέδρου των Ολυμπιονικών, έχει δημιουργήσει μια όμορφη οικογένεια, κάτι για το οποίο ευχαριστεί κάθε φορά τη μητέρα της ειδικά, για την αμέριστη στήριξη και βοήθεια που της παρέχει.

Να σημειώσουμε, ότι την ημέρα που έγινε η συνέντευξη, δεν είχαν πραγματοποιηθεί οι εκλογές για το νέο ΔΣ του Συλλόγου Ελλήνων Ολυμπιονικών, κάτι που έγινε πριν από λίγες ημέρες, χωρίς ακόμα να έχει συσταθεί σε σώμα, με την Κοζομπόλη να ψηφίζεται και πάλι, όπως και τα περισσότερα μέλη του περασμένου ΔΣ, κάτι που δείχνει την εξαιρετική δουλειά που έγινε.

Απολαύστε τα όσα μας είπε, ένας άνθρωπος εντελώς ακομπλεξάριστος, ανοικτός και πολύ φιλικός, κάτι που δείχνει ότι οι διακρίσεις και οι επιτυχίες δεν άλλαξαν καθόλου το χαρακτήρα της.

 

Συνέντευξη: Δημήτρης Μανωλάκης - Αντώνης Σουκαράς

Κάμερα: Γιώργος Καρυώτης

Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 05 Μαρτίου 2016 23:17

Ξεκινώντας για το προπονητικό κέντρο του Αγίου Κοσμά, δεν κρύβω ότι είχαμε μια αγωνία για το τι θα συναντήσουμε. Όμως όταν βρέθηκα εκεί και ήρθαμε σε επαφή τον Βλάση Μάρα, όλες οι σκέψεις εξαφανίστηκαν, γιατί βρήκαμε ένα παιδί (άσχετα αν … πατάει τα 33), να μας υποδέχεται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, χωρίς ίχνος βεντετισμού.

untitled-1621

Το αντίθετο μάλιστα.

Μας καλωσόρισε και ετοιμαστήκαμε για την 1η μεγάλη μας συνέντευξη.

Το να συναντάς έναν τέτοιου βεληνεκούς αθλητή, (που κατάγεται μάλιστα από την Κορινθία και πιο συγκεκριμένα από το Βασιλικό), σίγουρα δεν γίνεται κάθε μέρα.

Εμείς συναντήσαμε όμως και έναν εξαιρετικό άνθρωπο, απόλυτα προσγειωμένο που δε δίστασε να απαντήσει σε όλες τις ερωτήσεις.

untitled-1625

Ο Βλάσης Μάρας, λίγους μήνες πριν από το προ-Ολυμπιακό test event (Ρίο ντε Τζανέιρο, 16-24 Απριλίου 2016), όπου και θα διεκδικήσει την πρόκριση για την 4η Ολυμπιάδα του, μας άνοιξε την καρδιά του, μιλώντας για την καταγωγή του φυσικά, για τους επόμενους στόχους του, για την ως τώρα πορεία του, αλλά και για το τι θα κάνει όταν αποφασίσει να αποχωρήσει από τους αγωνιστικούς χώρους.

Απολαύστε τον…

Συνέντευξη: Δημήτρης Μανωλάκης – Αντώνης Σουκαράς

 

Κάμερα – Μοντάζ: Γιώργος Καρυώτης 

Λίγο πριν από τη 2η αγωνιστική του πρωταθλήματος της Α’ Κορινθίας, ας θυμηθούμε και πάλι τη σπουδαία εμφάνιση του τερματοφύλακα της Θύελλας Πετρίου, Κώστα Ζαφείρη,

Ολοκληρώθηκε το πρωτάθλημα της Α1 Κορινθίας, με τον ΑΟ Ζευγολατιού να κατακτά το ντάμπλ και πλέον να στρέφει τις προσπάθειές του, στα μπαράζ για την άνοδο στην Γ’Εθνική.

Πέρσι κατάφεραν να πάρουν την άνοδο στην Α1 Κατηγορία και αν και για τις δύο από τις τρεις ομάδες, ο πρωταθλητισμός ήταν σχεδόν δεδομένος, για την τρίτη από αυτές, η εύκολη παραμονή ήταν ο αρχικός στόχος.

Φτάσαμε στο τέλος της φετινής σεζόν της Α1 Κατηγορίας, αλλά για ακόμα μια χρονιά, υπήρξαν νεαροί και ταλαντούχοι παίκτες, που ξεχώρισαν και μας ανάγκασαν να σημειώσουμε το όνομά τους. Υπήρξαν και ποδοσφαιριστές, οι οποίοι συμπληρώνουν φέτος το 21ο έτος της ηλικίας τους και πλέον θα … πάψουν να θεωρούνται μικροί και ταλέντα, αν και στο εξωτερικό, κάτι τέτοιο γίνεται πολύ - πολύ νωρίτερα.

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 20 Απριλίου 2015 17:31

Επιμέλεια: Aντώνης Σουκαράς

 

Ως γνωστόν οι Άγγλοι κρατούν τις παραδόσεις σε πολύ μεγάλο βαθμό και πόσο μάλλον αν αυτές σχετίζονται με το αξιολάτρευτο ποδόσφαιρο. Boxing Day λοιπόν, η 26η Δεκεμβρίου για την Αγγλία, την Σκοτία και άλλες περιοχές. Αν και αργία, τα πρωταθλήματα των δύο χωρών έχουν πλήρη αγωνιστική δράση. Αυτή βέβαια, δεν είναι η μοναδική παράδοση που διατηρούν οι Άγγλοι στη ζωή τους, αν σκεφτεί κανείς πως δεν δέχτηκαν ποτέ το ευρώ και κράτησαν τη λίρα ως επίσημο νόμισμά τους. Κρατούν πολύ ψηλά τη βασίλισσα, παρόλο που έχουν κοινοβούλιο. Ακόμα και το ότι οι Άγγλοι οδηγούν από την δεξιά πλευρά του αυτοκινήτου αποτελεί μια ακόμα ένδειξη της ιδιαιτερότητας τους. Όπως μπορεί να αντιληφθεί κανείς η παράδοση παίζει αναμφισβήτητα σημαντικό ρόλο και είναι κομμάτι της ζωής, κάθε Άγγλου.

 

Για να επιστρέψουμε στην αυριανή ‘’γιορτή’’ όμως, τη Boxing Day. Hμέρα που γιορτάζεται ο Άγιος Στέφανος στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης και φυσικά, σημαδιακή ημερομηνία για τη Μεγάλη Βρετανία.

 

Η Boxing Day όπως ονομάζεται, συνήθως εορτάζεται οικογενειακά στο σπίτι, όπως και τα Χριστούγεννα. Στη Βρετανία η 26η Δεκεμβρίου, έχει ξεχωριστή σημασία, καθώς ξεκινούν και οι μεγαλύτερες εκπτώσεις του χρόνου.

 

Το αγαπημένο άθλημα των Βρετανών, το ποδόσφαιρο, αυτή την ημέρα φοράει τα καλά του και οι άνθρωποι τιμούν τη μέρα αυτή, μέσα στα γήπεδα. Την αρχή πάνω σε αυτή την παράδοση, είχε κάνει η Ιρλανδία, στην οποία διεξάγονταν τα μεγαλύτερα ντέρμπι. Με τα χρόνια η ημερομηνία αυτή, έγινε σήμα κατατεθέν και δεν άλλαξε ποτέ.

 

Μέσα σε όλα αυτά βέβαια, δεν λείπουν και οι ‘’φωνές’’ από τους συλλόγους της Πρέμιερ Λιγκ, καθώς το πρόγραμμα αυτών των ομάδων κατά τις ημέρες των γιορτών, είναι φορτωμένο με πολλά παιχνίδια, πράγμα που σίγουρα φέρνει κούραση στους ποδοσφαιριστές.

 

Αξίζει να σημειώσουμε, πως ο Άγιος Στέφανος που γιορτάζεται αυτές τις μέρες, θεωρείται προστάτης των αλόγων, εξ ου και η Boxing Day, είναι γνωστή για τις ιπποδρομίες, αλλά και για το εξίσου δημοφιλές ράγκμπι.

 

Ένα καλό ερώτημα, είναι το πώς προέκυψε η ονομασία της συγκεκριμένης ημέρας. Οι εκδοχές που κυκλοφορούν είναι πολλές, μα ‘’όλες είναι σωστές και καμία δεν είναι’’. Ψάχνοντας στο διαδίκτυο βρήκα τις εκδοχές που υπάρχουν.

 

- Η ημέρα των Χριστουγέννων είχε πολύ δουλειά για τους υπηρέτες, οι οποίοι έμεναν μακριά από τις οικογένειές τους αυτές τις ημέρες. Έτσι, την επομένη έπαιρναν ρεπό, επέστρεφαν στα σπίτια τους και έπαιρναν σε κουτιά το φαγητό που είχε απομείνει από την γιορτή των αφεντικών τους.

 

- Η ανταλλαγή των δώρων, χρημάτων και αγαθών μεταξύ ατόμων του ίδιου κοινωνικού επιπέδου γινόταν την ημέρα των Χριστουγέννων ή πριν, ενώ η χαρά για αυτούς με μικρότερες δυνατότητες ερχόταν μία ημέρα μετά τις γιορτές.

 

- Μέλη της εμπορικής τάξης έδιναν κουτιά με φαγητό και φρούτα στους βοηθούς τους στις 26 Δεκεμβρίου, ως αναγνώριση των κόπων τους όλη τη χρονιά.

 

- Η ημέρα των Χριστουγέννων αποτελούσε αφορμή συγκέντρωσης όλων των μελών της οικογένειας στον ίδιο χώρο και οι εορτασμοί συνήθως κρατούσαν μέχρι την επομένη. Προτού, λοιπόν, χωριστεί και πάλι η οικογένεια, οι κυβερνήτες των περιοχών μοίραζαν τα… δώρα τους στον λαό (όπως είχαν υποχρέωση να κάνουν βάσει νόμων), προσφέροντας σε κουτιά φαγητό, ρούχα, εργαλεία και άλλα αγαθά, αναλόγως το μέγεθος της κάθε οικογένειας, που εκείνη την ημέρα ήταν φανερό.

 

- Στις 26 Δεκεμβρίου, οι υπηρέτες στην Βρετανία κουβαλούσαν κουτιά στα σπίτια των αφεντικών τους, τα οποία έριχναν μέσα νομίσματα, ως δώρο για το τέλος της χρονιάς. Μία παρεμφερής εκδοχή θέλει τα αφεντικά να έχουν τοποθετήσει κουτιά σε μία γωνιά του σπιτιού από την αρχή της χρονιάς, στα οποία έβαζαν ένα χρηματικό ποσό και την επομένη των Χριστουγέννων οι υπηρέτες έσπαγαν τα κουτιά ανακαλύπτοντας τη… γενναιοδωρία των αφεντικών τους.

 

- Στις εκκλησίες, τα κουτιά που προορίζονταν για ετήσιες δωρεές ανοίγονταν την ημέρα των Χριστουγέννων και τα ποσά που είχαν συγκεντρωθεί διανέμονταν από τον κλήρο την επομένη, την Boxing Day.

 

Δεν λείπουν φυσικά και οι διάφορες ιστορίες της Boxing Day, οι οποίες θα μείνουν αξέχαστες. Στις 26 Δεκεμβρίου του 1920, το Γκούντισον Παρκ φιλοξένησε τον γυναικείο αγώνα, μεταξύ Κερ Λέιντιζ και Σεντ Χέλεν Λέιντιζ. Ο αριθμός προσέλευσης τους κόσμου, ήταν εξωπραγματικός. Περίπου 50.000 φίλαθλοι έδωσαν το παρών, ενώ περίπου 12.000 έμειναν έξω, λόγω έλλειψης χώρου. Αυτός ο αριθμός, έμοιαζε απειλή για το ανδρικό ποδόσφαιρο και έτσι, επίσημος γυναικείος αγώνας, ξαναπαίχτηκε στην Βρετανία μετά από πενήντα ολόκληρα χρόνια.

 

Η δεύτερη αξέχαστη στιγμή, είναι αυτή της 26ης Δεκεμβρίου 1963, όταν στην αγωνιστική της πρώτης κατηγορίας της Αγγλίας, σημειώθηκαν 66 γκολ. Ο αριθμός φυσικά αποτελεί από μόνος του, ρεκόρ.

 

Στις 26 Δεκεμβρίου του 1999, η Τσέλσι έγινε η πρώτη ομάδα που παρέταξε σε αγώνα της Premier League, μια ενδεκάδα χωρίς κανέναν γηγενή.

 

Επίσης, υπάρχουν και κάποια αποτελέσματα της Boxing Day που προκάλεσαν το ενδιαφέρον πολλών ποδοσφαιρόφιλων. Το πρώτο, είναι αυτό της Κόβεντρι με την Άρσεναλ το 1999. Το παιχνίδι τελείωσε με νικήτρια της Κόβεντρι, κάτι που αποτελεί έκπληξη από μόνο του. Επιπρόσθετα, η ομάδα του Γκόρντον Στράχαν, είχε προηγηθεί 2-0 από το ημίχρονο.

 

Δεύτερο ματς, Όλνταμ-Μάντσεστερ Γιουν., το 1991 . Το τελικό αποτέλεσμα ήταν 6-3, υπέρ των ‘’κόκκινων διαβόλων’’, με τον Ντένις Έργουιν να επιστρέφει στην έδρα της Όλνταμ, χωρίς να δείχνει τον παραμικρό σεβασμό.

 

Δώδεκα χρόνια αργότερα και συγκεκριμένα το 2003, η Τσάρλτον υποδέχτηκε την Τσέλσι για την Boxing Day. Νικητές οι γηπεδούχοι με 4-2. Ήταν τα πρώτα Χριστούγεννα του Αμπράμοβιτς στην ιδιοκτησία των ‘’μπλε’’, ενώ προπονητής της Τσέλσι τότε, ήταν ο Κλαούντιο Ρανιέρι.

 

Ένα ακόμα αξέχαστο παιχνίδι, ήταν αυτό ανάμεσα σε Ντέρμπι και Μάντσεστερ Γιουν, το 1970. Η Ντέρμπι προηγήθηκε με δύο γκολ, αλλά οι ‘’κόκκινοι διάβολοι’’ έκαναν ολική ανατροπή. Στη συνέχεια, οι γηπεδούχοι έκαναν ανατροπή στην ανατροπή, για να έρθει το τελικό 4-4 από τον Μπράιαν Κιντ.

 

Τελευταίο παιχνίδι,Τσέλσι-Άστον Βίλα. Ήταν Δεκέμβριος του 2007, σε ένα εκπληκτικό από άποψης ρυθμού, παιχνίδι, όπου οι φιλοξενούμενοι πήραν προβάδισμα δύο γκολ, αλλά ισοφαρίστηκαν με δύο προσωπικά γκολ του Αντρέι Σεφτσένκο. Ο Άλεξ έκανε την ανατροπή για την Τσέλσι και ο Λάουρσεν έφερε το ματς στα ίσια για τους ‘’χωριάτες’’. Αργότερα ο Μπάλακ έκανε το 4-3 για τους Λονδρέζους, αλλά ο Γκάρεθ Μπάρι δεν είχε πει την τελευταία του κουβέντα και από την άσπρη βούλα, έγραψε το τελικό 4-4.

 

Συμπέρασμα όλων αυτών, το γεγονός πως οι Άγγλοι έχουν τον δικό τους ξεχωριστό τρόπο να γιορτάζουν τις παραδόσεις τους. Αυτή την ημέρα τα γήπεδα σε κάθε γωνιά της Βρετανίας θα είναι κατάμεστα. Ο κόσμος δώσει για μια ακόμα χρονιά τη δική του μοναδική πινελιά στο δημοφιλέστερο άθλημα του πλανήτη!!!

Η σχέση αθλητών με απαγορευμένες ουσίες και μακρά είναι δυστυχώς και πλουσιότατη, καθώς πολλοί εμπιστεύτηκαν τις υψηλές επιδόσεις και τα ρεκόρ τους στη χείρα βοηθείας της επιστήμης.

Κι αν τα νέα για αθλητές που δεν περνάνε τα αντιντόπινγκ τεστ δεν είναι πια καθόλου σοκαριστικά, αυτό που συνεχίζει να προκαλεί ρίγη συγκίνησης και ανατριχίλας είναι το πού είναι διατεθειμένοι να φτάσουν για να εξηγήσουν το κακό πους τους βρήκε! 

Ενδεικτικό είναι εδώ το πρόσφατο γεγονός με τον αμερικανό αστέρα του μπέιζμπολ Melky Cabrera, ο οποίος όταν πιάστηκε ντοπέ έβαλε τον κολλητό του να φτιάξει μια πλαστή ιστοσελίδα που πουλούσε λέει συμπληρώματα διατροφής για να ισχυριστεί κατόπιν ότι δεν γνώριζε ότι τα σκευάσματα που είχε αγοράσει online από το συγκεκριμένο site περιείχαν απαγορευμένες ουσίες! 

Και το φοβερό είναι ότι πίστεψε ότι θα τη σκαπούλαρε, αν και το FBI του χάλασε τα σχέδια μια και καλή: ο αθεόφοβος ανέβασε πράγματι τη σελίδα στο ίντερνετ, αν και η πλεκτάνη αποκαλύφθηκε και πλέον έχει σοβαρότερα προβλήματα στο κεφάλι του. 

Κι αυτή δεν είναι φυσικά η μόνη γελοία δικαιολογία που έχουν δώσει κατά καιρούς αθλητές που έχουν καταναλώσει ουσίες που δεν πρέπει. Μνημειώδεις στέκουν εδώ οι περιπτώσεις… 

Barry Bonds



Ουσία: Τετραϋδρογεστρινόνη (THG) 
Δικαιολογία: «Νόμιζα ότι ήταν λάδι λιναρόσπορου»

Ο κακόμοιρος ο Barry δεν ήθελε να πάρει το διαβόητο συνθετικό αναβολικό, πίστεψε απλώς ότι αυτό που του έτριβε ο εκπαιδευτής του στο σώμα ήταν λάδι λιναρόσπορου στο πρόσφατο σκάνδαλο του αμερικανικού ράγκμπι. Ή αυτό τουλάχιστον ισχυρίστηκε στον εντεταλμένο εισαγγελέα… 

Ross Rebagliati



Ουσία: Μαριχουάνα
Δικαιολογία: «Δεν την εισέπνευσα»

Όταν ο πρώτος χρυσός ολυμπιονίκης στο σνόουμπορντ πιάστηκε θετικός σε χρήση μαριχουάνας λίγο μετά τον θρίαμβό του το 1998, μουρμούρισε μπροστά στον Μπιλ Κλίντον την απίστευτη δικαιολογία: «εντάξει, φούμαρα το τσιγαρλίκι, αλλά δεν το εισέπνευσα». Ό,τι να ’ναι δηλαδή…

Mark Bosnich



Ουσία: 
Κοκαΐνη

Δικαιολογία: «Το έκανα μόνο και μόνο για να δείξω στην κοπέλα μου ότι την αγαπώ»

Ο αυστραλός τερματοφύλακας έπιασε την καλή το 2002, όταν έπαιζε σε μια από τις κορυφαίες ομάδες του κόσμου (Τσέλσι) και είχε στο πλευρό του ένα supermodel (Sophie Anderton). Και τότε ήρθε η καταστροφή: όχι μόνο πιάστηκε θετικός σε χρήση κοκαΐνης, αλλά και όλος ο κόσμος έμαθε ότι δαπανούσε πάνω από 5.000 ευρώ τη βδομάδα στο αγαπημένο του ναρκωτικό. Η δικαιολογία του; Ότι έφταιγε φυσικά η σύντροφός του. Κι έτσι τόλμησε να δηλώσει ενώπιον θεών και ανθρώπων: «Έκανα ό,τι έκανα στο όνομα της αγάπης. Της είπα ότι για κάθε γραμμή κοκαΐνης που θα έπαιρνε εκείνη, εγώ θα έπαιρνα δύο. Και αυτό ακριβώς έκανα». Μιλώντας για όρκους αγάπης δηλαδή…

Petr Korda



Ουσία: 
Νανδρολόνη 

Δικαιολογία: «Πάρα πολύ μοσχαρίσιο κρέας»

Ο τσέχος τενίστας ήρθε κυριολεκτικά από το πουθενά για να κερδίσει το Australian Open το 1998, κάτι που ψύλλιασε τους υπεύθυνους ότι κάτι περίεργο συνέβαινε. Κι έτσι λιγότερο από 6 μήνες μετά, το αντιντόπινγκ κοντρόλ έδειξε ίχνη στεροειδών στο σώμα του. Η δικαιολογία του για το δημοφιλέστατο αναβολικό που βρέθηκε στο σώμα του ήταν ότι λάτρευε το βοδινό τόσο πολύ που κατανάλωνε συνεχώς τεράστιες ποσότητες μοσχαρίσιου κρέατος. Το μόνο πρόβλημα; Ότι για να φτάσει η νανδρολόνη σε τέτοια επίπεδα στον οργανισμό του θα έπρεπε να καταβροχθίζει 40 μοσχάρια την ημέρα για 20 χρόνια (σύμφωνα με την επιστήμη)! 

Dieter Baumann



Ουσία: 
Νανδρολόνη 

Δικαιολογία: «Πείραξαν την οδοντόκρεμά μου»

Ο γερμανός δρομέας, που κέρδισε τα 5.000 μέτρα στους Ολυμπιακούς του 1992, πιάστηκε το 1999 με στεροειδή στο σύστημά του. Δεν ήταν δικό του το λάθος φυσικά, καθώς σύμφωνα με τη συνωμοσιολογική θεωρία του, κάποιος είχε βάλει το χεράκι του στην οδοντόπαστά του! Δεν τον πίστεψε όμως η κακούργα η IAAF και τον απέκλεισε…

Dock Ellis



Ουσία:
 LSD

Δικαιολογία: «Δεν ήξερα τι ήταν»

Η παλιότερη και απλούστερη των δικαιολογιών εκστομίστηκε πράγματι από τον εκλιπόντα πια παίκτη του μπέιζμπολ στην προσπάθειά του να μαζέψει τα ασυμμάζευτα όταν εμφανίστηκε στο γήπεδο και αλλού πατούσε αλλού βρισκόταν. Είχε πάρει σταγόνες LSD κατά το ρεπό του αλλά και τη μέρα του αγώνα, αφού είχε χάσει την αίσθηση του χρόνου και νόμισε πως είχε και πάλι ρεπό. Όσο για το τι έκανε μέσα στο γήπεδο, αφήστε καλύτερα… 

Justin Gatlin



Ουσία:
 Στεροειδή

Δικαιολογία: «Ο μασέρ το έτριψε με φθόνο πάνω στον πισινό μου»

Ο δρομέας κέρδισε το χρυσό στα 100 μέτρα στους Ολυμπιακούς του 2004 και δύο χρόνια αργότερα διαγνώστηκε θετικός σε χρήση στεροειδών. Ισχυρίστηκε φυσικά πως αυτός δεν είχε πάρει τίποτα και ήταν ο θεραπευτής του αθλητή που είχε πιθανότατα τρίψει κρέμα με στεροειδή στον πισινό του χωρίς να το γνωρίζει ο Gatlin. Ο αθλητής αποδείχθηκε ωστόσο ότι ήταν μέλος του διαβόητου κύκλου διανομής αναβολικών (υπόθεση BALCO) και η IAAF δεν έχαψε τη δικαιολογία του, τιμωρώντας τον με αποκλεισμό 4 ετών… 

Javier Sotomayor



Ουσία: 
Κοκαΐνη

Δικαιολογία: «Η κουβανική μαφία και η CIA συνωμότησαν εναντίον μου»

Ο κουβανός άλτης βρέθηκε θετικός σε χρήση κοκαΐνης αμέσως μόλις κατέκτησε το χρυσό στο πανεθνικό αμερικανικό πρωτάθλημα το 1999, όταν και ξεστόμισε τη βαρύγδουπη αυτή ατάκα. Περιμένετε όμως γιατί αυτό έχει κι άλλο! Δεν θα μπορούσε λοιπόν να μην προστρέξει προς υπεράσπισή του ο ίδιος ο Φιντέλ Κάστρο, ο οποίος μέσω ερτζιανών αλλά ζωντανά στην τηλεόραση μίλησε με πάθος υπέρ του κουβανού άλτη κατηγορώντας τόσο τη CIA όσο και τη γνωστότατη(;) κουβανο-αμερικανική μαφία για πλεκτάνη κατά του αθώου αθλητή… 

Richard Gasquet



Ουσία:
 Κοκαΐνη

Δικαιολογία: «Την κόλλησα φιλώντας ένα κορίτσι»

Ήταν τον Μάιο του 2009 όταν ο γάλλος τενίστας (No 13 στον κόσμο εκείνη την εποχή) βρέθηκε θετικός σε χρήση κοκαΐνης κατά τη διάρκεια τουρνουά στο Μαϊάμι. Μόνο που ο ίδιος δεν παραδέχτηκε τη χρήση, αν και κατάλαβε τι πρέπει να είχε συμβεί: το προηγούμενο βράδυ φιλιόταν λέει παθιασμένα με μια άγνωστη κοκαϊνομανή σε ένα αμερικάνικο κλαμπ και έτσι πρέπει να πέρασε η ουσία στον οργανισμό του. Το παράλογο εδώ είναι ότι ο αθλητικός δικαστής πίστεψε την ιστορία του! Γάλλος που παραθέτει δικαιολογία με φιλιά μόνο αλήθεια μπορεί εξάλλου να λέει… 

Adri van der Poel



Ουσία:
 Στεροειδή

Δικαιολογία: «Έφαγα τη φημισμένη περιστερόπιτα του πεθερού μου»

Αυτό είναι παλιό αλλά κλασικό! Ήταν το 1983 όταν ο ολλανδός ποδηλάτης βρέθηκε θετικός σε χρήση στριχνίνης, η οποία παρά το γεγονός ότι είναι δηλητήριο, την εποχή εκείνη ήταν δημοφιλέστατο διεγερτικό (σε μικρές πάντα δόσεις). Η εξήγηση που έδωσε ήταν ότι ο πεθερός του είχε φτιάξει λέει περιστερόπιτα (κάτι που ισχύει), αποτελούμενη από τα αγωνιστικά περιστέρια του (και πάλι αλήθεια), τα οποία είχαν ωστόσο ντοπαριστεί με τη συγκεκριμένη ουσία. Επρόκειτο λοιπόν για αθώο λάθος! Εντελώς συμπτωματικά, ο εν λόγω πεθερός ήταν ο περίφημος γάλλος ποδηλάτης Raymond Poulidor…

Daniel Plaza



Ουσία: 
Νανδρολόνη 

Δικαιολογία: «Έκανα πολύ στοματικό έρωτα στην έγκυο γυναίκα μου»

Ναι, σωστά διαβάζετε! Ήταν το 1996 όταν ο ισπανός δρομέας, χρυσός ολυμπιονίκης το 1992, πιάστηκε θετικός σε χρήση στεροειδών. Η δικαιολογία του ήταν ότι είχε πάρει μόλις μέρος σε έναν επικών διαστάσεων μαραθώνιο στοματικού έρωτα με την εγκυμονούσα σύζυγό του, κι έτσι κατανάλωσε άθελά του τις περίσσιες ορμόνες που παράγουν αφειδώς οι γυναίκες που κυοφορούν. Όλοι πάντως τον παραδέχτηκαν για την άπαιχτη εξήγησή του, τι κι αν ήταν ψέμα;

LaShawn Merritt



Ουσία: 
Δεϋδροεπιανδροστερόνη (DHEA)

Δικαιολογία: «Ήθελα απλώς να κάνω το πουλί μου μεγαλύτερο»

Αυτός ο τύπος κέρδισε το χρυσό στα 400 μέτρα στους Ολυμπιακούς του Πεκίνου το 2008. Δυστυχώς, η οδύσσειά του για επιμήκυνση του πέους τού έφερε αποκλεισμό 21 μηνών από την IAAF το 2009. Βλέπετε ο αθλητής δελεάστηκε από τα γνωστά αυτά mails που βομβαρδίζουν το ηλεκτρονικό μας ταχυδρομείο και μας υπόσχονται προσόντα ζηλευτά εκεί κάτω, κι έτσι αποφάσισε να δοκιμάσει το περίεργο σκεύασμα ExtenZe, το οποίο περιλάμβανε πράγματι την απαγορευμένη ουσία. Όσο για τη δικαιολογία, δεν ξέρουμε τι είναι καλύτερο: αυτό που πράγματι είπε για τον κουτσουρεμένο ανδρισμό του ή μήπως να παραδεχόταν ανοιχτά ότι ήθελε απλώς να κερδίσει μερικές ακόμα κούρσες;

Dennis Mitchell



Ουσία: 
Τεστοστερόνη 

Δικαιολογία: «Η κυρία άξιζε το κάτι παραπάνω στο κρεβάτι»

Ήταν το 1992 όταν ο αμερικανός σπρίντερ κατέκτησε το ασημένιο στα 100 μέτρα και το χρυσό στα 4x100 μέτρα στους Ολυμπιακούς και το 1996 πήρε και πάλι το ασημένιο στα 4x100. Το 1998 όμως, στην ηλικία των 32 πια, βρέθηκε με υψηλότατα επίπεδα τεστοστερόνης στον οργανισμό του. Δεν επιδίωκε βέβαια να τονώσει τις επιδόσεις του, φυσικά και όχι. Ήταν απλώς ότι η σύντροφός του είχε τα γενέθλιά της το προηγούμενο βράδυ του ελέγχου και ο αθλητής ήθελε να της δώσει το κάτι παραπάνω στο σεξ, «τέσσερις γύρους ακριβώς»! Αυτό, σε συνδυασμό με τις 5 μπίρες που είχε πιει, έφεραν τα υψηλά επίπεδα τεστοστερόνης, σύμφωνα πάντα με τον ίδιο. Η αμερικανική ελεγκτική επιτροπή δέχθηκε μάλιστα την περίεργη εξήγησή του, όχι όμως και η κακιά IAAF που τον απέκλεισε για 2 χρόνια… 

Tyler Hamilton



Ουσία:
 Ντοπάρισμα αίματος 

Δικαιολογία: «Ο αγέννητος δίδυμος ζει μέσα μου»

Ο αμερικανός ποδηλάτης έδωσε την καλύτερη χειρότερη δικαιολογία που βγήκε ποτέ από στόμα αθλητή για ντοπέ επιδόσεις! Ήταν το 2004 λοιπόν όταν η εξέταση αίματος αποκάλυψε την παρουσία ξένων ερυθρών αιμοσφαιρίων στο αίμα του, απόδειξη μετάγγισης αίματος, κάτι που κάνουν συχνά οι ποδηλάτες για να αυξήσουν τις επιδόσεις τους. Ο αθλητής ισχυρίστηκε ωστόσο ότι δεν ήταν από παράνομη μετάγγιση αίματος, αλλά από τον αγέννητο αδερφό του που ζούσε μέσα του! Κάτι που μπορεί βέβαια να συμβεί, σπανιότατα μεν, αν και εδώ δεν ήταν αυτή η υπόθεση. Ο ποδηλάτης παραδέχτηκε τελικά το 2011 ότι είχε ντοπαριστεί…

 

newsbeast.gr